Béla Tarr'ın 1994 yapımı 'Satantango', sinema tarihinin en cesur ve unutulmaz epik yapımlarından biridir. Yaklaşık yedi buçuk saatlik süresiyle izleyiciyi, kasvetli ve çökmekte olan bir Macar kolektif çiftliğinin atmosferine derinden çeker. Film, büyük bir para ödülünün beklentisi içinde, birbirine güvenmeyen, aldatılan ve umutsuz karakterlerin arasında geçer. Bu durgun dünyanın dengesi, uzun zaman önce öldüğü sanılan, karizmatik ve manipülatif Irimiás'ın geri dönüşüyle tamamen alt üst olur. Irimiás, bir kurtarıcı mı yoksa şeytanın ta kendisi mi? Sorusu, filmin adını veren 'şeytanın tangosu' gibi, karakterleri ve izleyiciyi hipnotik bir dansa sürükler.

Tarr'ın yönetmenliği, uzun, kesintisiz plan sekanslarıyla bir başyapıt niteliğindedir. Her kare, yağmurun, çamurun ve kasvetin hissedildiği, siyah-beyaz görüntülerle adeta bir tablo gibi işlenmiştir. Oyunculuklar doğal ve içe işleyicidir; karakterlerin umutsuzlukları, açgözlülükleri ve naif inançları yüzlerine ve hareketlerine sinmiştir. Mihály Vig'in minimalist ve tekrarlayan müziği, filmin hipnotik ritmini tamamlayarak izleyiciyi trans benzeri bir duruma sokar.

'Satantango' sadece bir film değil, bir varoluş deneyimidir. İzleyiciyi yavaşlığa ve detaylara bakmaya, karakterlerin psikolojik derinliklerine nüfuz etmeye davet eder. Yıkım, umut, ihanet ve manipülasyon temalarını, insan doğasının karanlık koridorlarında gezdirerek işler. Bu nedenle, sinemanın sınırlarını zorlamak isteyen, edebi bir derinlik arayan ve görsel bir şiirin içinde kaybolmaya hazır olan her izleyici için mutlaka izlenmesi gereken bir başyapıttır. Türkçe altyazı seçeneğiyle bu epik yolculuğa çıkmak, sinema tarihine tanıklık etmek anlamına gelir.