Luca Guadagnino'nun 2018 yapımı 'Suspiria'sı, Dario Argento'nun 1977 tarihli kült filminin çarpıcı ve kişisel bir yeniden yorumudur. Film, Soğuk Savaş'ın gergin atmosferindeki 1977 Berlin'inde, dünyaca ünlü Markos Dans Topluluğu'na katılan Amerikalı genç dansçı Susie Bannion'un (Dakota Johnson) hikayesini anlatır. Topluluk, sanatsal mükemmelliğin merkezi gibi görünse de, perdenin arkasında kadim ve karanlık bir gücün varlığı hissedilmektedir. Susie'nin yeteneği hızla parlar ve baş koreograf Madame Blanc'ın (Tilda Swinton) dikkatini çeker. Ancak, toplulukta esrarengiz bir şekilde kaybolan başka bir dansçı, Patricia (Chloë Grace Moretz), psikoterapisti Dr. Josef Klemperer'e (yine Tilda Swinton) şok edici iddialarda bulunmuştur: Topluluk aslında bir cadılar locası tarafından yönetilmektedir.

Guadagnino, orijinal filmin doğaüstü korku öğelerini korurken, bunları tarihsel bağlam, travma, kolektif suç ve annelik gibi daha karmaşık temalarla harmanlar. Görsel şölen sunan dans sahneleri, bedenin hem bir sanat aracı hem de bir işkence nesnesi olabileceğini gösterir. Thom Yorke'un hipnotik müziği ve uzun metraj süresi, izleyiciyi kasvetli ve gerilim dolu bir dünyaya hapseder. Dakota Johnson'ın naif ama güçlü performansı ve Tilda Swinton'un birden fazla roldeki olağanüstü oyunculuğu filmin belkemiğini oluşturur.

Bu Suspiria, sadece bir korku filmi değil; sanat, güç, feminizm ve şiddet üzerine düşündüren, görsel olarak iddialı bir sinema deneyimidir. Argento'nun renk cümbüşü yerine daha kasvetli bir palet tercih eden film, kendi başına bir başyapıt olarak kabul görüyor. Dansın ritmiyle ilerleyen gerilimi, derin mitolojik alt yapısı ve unutulmaz finaliyle, izleyiciyi sarsan ve uzun süre akıldan çıkmayan bir film arayanlar için mutlaka izlenmesi gereken bir eser.